anarchista - 04-07-2016, 09:50 Temat postu: Ścinki dekompresyjne czyli problemy z rozwiązaniami Porównanie w dekompresji tlenowej rozkładu czasów. (Wariant nie uwzględniający skurczu tętnic) Tak wygląda wzorek na prężność tkanki w funkcji czasu i zależności od ciśnienia inertu w czynniku oddechowym. iP(t) = Pi + (iPo - Pi)0,5^t/Ti iP(t) prężność inertu w i-tej tkance w funkcji czasu. Pi ciśnienie inertu w czynniku oddechowym. iPo prężność w chwili t=0 w i-tej tkance, tylko na samym początku po długiej przerwie to te same wartości dla wszystkich tkanek. 0,5 to inna reprezentacja 2^-1. Ti czas połowicznego odsycania i-tej tkanki. Jak oddychamy tlenem to Pi = 0 iP(t) = 0 + (iPo - 0)0,5^t/Ti iP(t) =iPo0,5^t/Ti iPo prężność w tkance przy wejściu na przystanek 6m. iP(t) to przyrównujemy do Mo z nałożonym konserwatyzmem i obliczamy czas. Czy odbębnimy na 6 m na tlenie czy na 6 i 3 m. To nadal musimy odczekać ten sam czas. To przyczynek pokazujący że nie ma zalet "odgarowania" całej dekompresji tlenowej na 6m. Porównanie dekompresji tlenowej i powietrznej. (Wariant nie uwzględniający skurczu tętnic) Dla głębokości np 3 m mamy nurkując na powietrzu ppN2 = 1,3*0,78 =1,014 at = 10,14 msłw. Prężność końcowa dla tkanki kontrolującej koniec dekompresji to Mo z nałożonym konserwatyzmem nazwijmy ją mo iP(t) = Pi + (iPo - Pi)0,5^t/Ti Równanie dla powietrza to po podstawieniach mo = 10,14 + (iPo - 10,14)0,5^t/Ti iPo to prężność w tkance kontronej skoro odbywamy dekompresję na 3 m to jest mniejsza równa od Mo + Δm*h z nałożonym konserwatyzmem nazwijmy ją m(h). Czyli równanie z którego obliczamy czas to mo = 10,14 + (m(h) - 10,14)0,5^t/Ti Dla tlenu równanie ma taką postać mo = (m(h))0,5^t/Ti dla tego samego poziomu konserwatyzmu, czas jest krótki i nie ma problemów z innymi gazami obojętnymi. Porównanie dekompresji tlenowej i argoksowej. (Wariant nie uwzględniający skurczu tętnic)
iP(t) = Pi + (iPo - Pi)0,5^t/Ti To równanie odsycania dla jednego inertu, dodatkowo przyjmijmy że ta tkanka kontroluje dekompresję. Dla wariantu który proponujesz równanie się redukuje do wersji tlenowej Pi = 0 N2iP(t) = 0 + (iPo - 0)0,5^t/Ti = (N2iPo)0,5^t/Ti Tylko dochodzi nam drugie równanie dla argonu. AriP(t) = ArPi + (AriPo - ArPi)0,5^t/kTi Gdzie: AriP(t) prężność argonu w funkcji czasu. ArPi prężność argonu w czynniku oddechowym. AriPo prężność początkowa argonu równa 0. kT czas połowicznego odsycania dla argonu proporcjonalny do czasu dla azotu i dłuższy ze względu na większą masę atomową lub cząsteczkową. Równanie przybiera postać: AriP(t) = ArPi - (ArPi)0,5^t/kTi Ponieważ dla mieszanin wieloskładnikowych prężność maksymalna jest funkcją prężności składników: Mz = f(N2iP(t)) + f(AriP(t)) przy czym funkcję można wybrać na wiele różnych sposobów, niektóre będą chroniły przed kontrdyfuzją dodatkowo będą bardziej konserwatywne. Zmniejsza się prężność azotu i rośnie argonu. Na początku może wzrastać szybciej niż maleje prężność azotu.
To widzimy że wyleczyliśmy przeziębienie, zapaleniem płuc i sraczką, stosując pomysł "martina". pozdrawiam rc [ Dodano: 08-03-2017, 08:32 ] http://www.phr.net.pl/mat...HR3(56)2016.pdf Tu materiał uwzględniający mechanizmy które utrudniają dekompresję. pozdrawiam rc |
