FORUM-NURAS

[GerardM]

Rozumiem, że to durne "ciele" to ja, a też śliczne "malowane wrota" to Ty
Tylko, że cielątko już dziś wieczorkiem będzie siedziało sobie nad brzegiem błękitnego morza i swoimi niezbyt rozwiniętymi zwojami planowało nurki na najbliższy tydzień, o których dumne Wrota, po podrapaniu się w tyłek i konsultacji ze światową literaturą oraz porucznikiem komandrorem feldmarszałkiem, wiedzą, że jest niemożliwe do zrealizowania bez zaplanowania z wykorzystaniem klastra zlokalizowanego w tajnym laboratorium CIA w Górach Skalistych - "Tajne laboratoria CIA" - Osama B. , Wydawnictwo Al Kaida, str. 222263442925

Pewnie można sobie tak pitolić w nieskończoność - o wpływie pitolenia na dekompresję sprawdź "Aparaty Nurkowe ...." str 1389. Ale tak już jest, że jedni lubią coś robić a inni opowiadać o robieniu czegoś co mogliby zrobić "ale im się nie chce "

Moja skromna, cięlęca ocena jak na razie jest taka, że nie jesteś w stanie dotrzeć do "podrawiam rc" zlokalizowanego na Zakrzówku.

3maj się ciepło

Gerard

[Yavox]

No i narobiliście dymu. Ehhh...

[jackdiver]

[Motti]

[TomM]

[Yavox]

[TomM]

[Motti]

[jackdiver]

[Motti]

[TomM]

[Motti]

[TomM]

[Motti]

[TomM]

[jackdiver]

[TomM]

[Motti]

[kraken]

Problem tej dyskusji jak i wielu podobnych jest to, że nie ma informacji o realnych nasyceniach tkanek nurka podczas konkretnych nurkowań. Nie mając takich danych posiłkujemy się oceniając te przesycenia poprzez ocenę przesyceń tkanek teoretycznych wybranego modelu ale to daje taki efekt, że oceniamy nie mając naprawdę dobrze skalibrowanych narzędzi.

Generalnie modele mają dwie wady. Nasycanie i odsycanie tkanek w modelach na tyle różni się od realnego odsycania i nasycania organizmu nurka, że tak naprawdę nazywanie ich tkankami nawet teoretycznymi jest pewnym nadużyciem bo określenie tego skrótem myślowym to zbyt mało. 16 tkanek modelu Buhlmann’a to tak naprawdę 16 funkcji które dzielą przestrzeń układu współrzędnych. Twórcy modelu uważali, że jeżeli poruszamy się po określonej stronie wykresu nie przebijając żadnej z 16 linii to nie jesteśmy narażeni na chorobę dekompresyjną (z określonym prawdopodobieństwem).
Z tkankami naszego organizmu kompartmenty modelu Buhlmann’a mają bardzo mało wspólnego, jednak model ten pozwala z dość dużym prawdopodobieństwem przewidywać bezpieczne profile wynurzania.
Druga wada polega na tym, że nie mamy dobrego narzędzia do oceniania prawidłowości profilu.
MA/NIE MA choroby dekompresyjnej jest mało precyzyjne ponieważ w środku jest szara strefa objawów lekkich.
Mikropęcherzyki po nurkowaniu da się mierzyć precyzyjnie ale dotyczy to tylko krwi a ich ilość jest średnio skorelowana z MA/NIE MA choroby dekompresyjnej

Wracając do modelu Buhlmanna.
Oczywiście jest to dość stary model i jak w wielu modelach w trakcie użytkowania zauważono w nim słabsze miejsca.
Większe zapotrzebowanie na bezpieczeństwo nurków sportowych oraz słabsze zabezpieczenie naszych nurkowań w porównaniu z pracami podwodnymi zaskutkowało wprowadzeniem dodatkowych konserwatyzmów oraz „obowiązkowych” przystanków bezpieczeństwa.
Model ten najprawdopodobniej dopuszcza zbyt duże przesycenia w tkankach szybkich podczas wynurzania po stosunkowo krótkich nurkowaniach na co odpowiedzią były gradient faktory umożliwiające stosowanie podczas wynurzania zmiennego konserwatyzmu - dużego konserwatyzmu głęboko i mniejszego konserwatyzmu płytko.
Problemy po lotach samolotem spowodowały wyraźne wydłużenie przerwy przed lotem samolotem w porównaniu do wyliczeń wynikających z modelu Buhlmanna.

Padło tutaj pytanie czy warto poznawać modele i co to daje w porównaniu do osoby która poznała program do liczenia profili i przy jego wsparciu nauczyła się planować nurkowania a nie wie tak naprawdę nic albo bardzo mało o teorii dekompresji i związanej z nią fizjologii człowieka.

Po pierwsze można odpowiedzieć że poznawanie „jak to jest naprawdę” jest po prostu ciekawe. Po drugie jeżeli sypie się plan i trzeba improwizować to osoba o większej wiedzy teoretycznej ma większe szanse znalezienia bardziej optymalnego rozwiązania.
MSC

[TomM]